เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 371
ไม่ถึงสิบนาที ซุนลี่ก็กลับมาพร้อมกับข่าวดี "เจอแล้วครับ!"
"เหรอ" กวนอวี๋เท้าคางมองไปทางนั้น เมื่อเห็นรูปภาพที่ซุนลี่ส่งมาให้เธอก็กระพริบตาปริบๆ "นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย"
"นี่คือ—คิวอาร์โค้ดรับเงินของคุณนายประธานเราครับ" เขาทำหน้าขรึมจริงจัง
กวนอวี๋: ?
ดวงตากลมโตใสแจ๋วของเธอมองตรงมาที่เขา แววตาสดใสบริสุทธิ์ราวดั่งเด็กน้อยไร้เดียงสา ทำให้ซุนลี่มีความรู้สึกคล้ายกำลังรังแกเด็กอยู่กลายๆ
"ฉันดูเหมือนคนโง่เหรอ" เธอหัวเราะเยาะ
"นิดหน่อยครับ" ซุนลี่ตอบตามสัญชาตญาณ กวนอวี๋หมุนส้อมเหล็กจิ๋วสำหรับกินเค้กเล่นในมือ หรี่ตาลงเล็กน้อยสำรวจมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ ราวกับกำลังพิจารณาว่าจะปักลงตรงไหนดี
ซุนลี่ "...ไม่ ไม่เหมือนครับ"
"แล้วข้อมูลติดต่อล่ะ" กวนอวี๋ตบโต๊ะป้าบด้วยความหงุดหงิด "เอาคิวอาร์โค้ดรับเงินของนายเก็บกลับไปเลยนะ!"