กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 344
กวนอวี๋วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าประตู ชายกระโปรงมีรอยฉีกขาดอยู่สองสามรอย ใบหน้าและเส้นผมมอมแมมเปรอะเปื้อนเศษดิน การวิ่งวุ่นในโรงพยาบาลที่สะอาดสะอ้านทำให้เธอดูแปลกแยกเสียเหลือเกิน
เธอลูบหากระเป๋าบนตัว มือถือไม่รู้ว่ากลิ้งตกหายไปไหนตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวเองก็เนื้อตัวไม่มีเงินสักหยวนเดียว ทำได้แค่โบกเรียกแท็กซี่ตามยถากรรม
เธอกระโดดขึ้นรถ ปิดประตู แล้วพ่นลมหายใจยาวเหยียดหลังจากบอกจุดหมายปลายทาง
กวนอวี๋เม้มปาก เอ่ยขึ้นมาด้วยความเกรงใจเล็กน้อย "คุณลุงคะ..."
คนขับแก้ "พี่ใหญ่"
"พี่ใหญ่คะ ที่นี่ให้ฉันค้างค่ารถไว้ก่อนได้ไหมคะ พอดีมือถือฉันไม่ได้พกมาค่ะ"
คนขับตอบกลับโดยไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่วินาทีเดียว "ไม่ได้"