เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 308
ทั้งสี่คนนั่งลงในร้านกาแฟ กูหลีจิ้งนั่งหลังตรง นิ้วมือหมุนแหวนไปมาโดยไม่รู้ตัว ส่วนจี้จิ่นโจวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอนหลังพิงพนักเกียรติอย่างไม่ใส่ใจ มือข้างหนึ่งเท้าคางไว้
กวนอวี๋กับผู้ช่วยกู้ใช้เมนูบังหน้าเอาไว้แล้วกระซิบกระซาบเบา ๆ "ทำไมบรรยากาศมันถึงดูแปลก ๆ ล่ะเนี่ย"
ผู้ช่วยกู้ผู้รู้เบื้องหลังเป็นอย่างดีตระหนักถึงสัจธรรมที่ว่า "รู้ยิ่งมากตายยิ่งไว" เขาจึงไม่เอ่ยคำใดทำเพียงส่งสัญญาณเป็นนัย ๆ
"คุณนายครับ เมื่อก่อนคุณรู้จักคุณกูมาก่อนหรือเปล่าครับ"
กวนอวี๋ไม่รู้ว่าจะนิยามคำว่ารู้จักหรือไม่รู้จักอย่างไรดี สำหรับใบหน้านี้แล้ว ในฐานะคนที่มาจากต่างโลกเธอย่อมคุ้นเคยเป็นอย่างดี
แต่สำหรับความทรงจำของร่างนี้ เธอหาความทรงจำที่ว่าทั้งสองเคยพบกันไม่ได้เลย
"น่าจะ... ไม่รู้จักมั้งคะ"