กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 316 พวกเราไม่ได้สำคัญขนาดนั้น
“ถูก เจ๋ง ไหวพริบดีนี่!” อันเสี่ยวไห่กัดฟันกรอดพูดจบก็หันกลับไปมองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ อีกครั้ง
“พวกแกเนี่ยนะ ไม่เคยเชื่อเลยสักนิดว่าความจริงใจบนโลกนี้มีอยู่จริง แต่กลับชอบเอาเรื่องความรู้สึกมาใช้บีบบังคับคนอื่นซะเหลือเกิน พวกแกไม่รู้สึกย้อนแย้งบ้างเลยหรือไง”
แกส่งคนมาส่องฉันตั้งนานขนาดนี้ รู้จักเหล่าเมิ่งใช่ไหม รู้จักอาไท่ใช่ไหม แล้วรู้จุดจบของพวกเขาสองคนหรือเปล่าล่ะ
ฉันเชื่อว่าต่อให้แกจะไม่รู้ แต่ก็คงพอจะเดาออกแหละ เพียงแต่แกไม่อยากจะเชื่อมันต่างหาก ในใจยังคงแอบมีความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่สินะ!
ส่วนคุนจี้ เป็นเด็กที่ใสซื่อบริสุทธิ์จริงๆ นะ เขาคิดว่าแค่ฉันไม่ลงมือเล่นงานแก ก็ถือว่าปล่อยแกไปแล้ว แต่ความจริงถ้าฉันจะเล่นงานแก ต้องมาลงมือเองให้เปลืองแรงทำไมเล่า
แค่ใช้แกส่งข่าวปลอมสักข่าว ชีวิตแกก็ปลิวแล้ว หรือถ้าฉันไปรื้อเครื่องดักฟังที่ติดไว้ในบ้านออก ชีวิตแกก็ปลิวเหมือนกัน
หนักข้อเข้า ขอแค่ฉันหาทางทำให้คนลึกลับคนนั้นรู้สึกว่าฉันอยากเจอหน้าเขาสักครั้ง ชีวิตแกก็จะปลิวหายวับไปกับตาเหมือนกัน!
ไม่ว่าฉันจะทำวิธีไหน ชีวิตของแกก็ต้องจบเห่อยู่ดี ไม่ว่าฉันจะลงมือจัดการแกด้วยตัวเองหรือเปล่า ชะตากรรมของแกก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปได้หรอก!