กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 304 คนกล้ากินอิ่ม คนขลาดอดตาย
“ลูกพี่ เมื่อกี้ตอนกินข้าว ที่ลูกพี่พูดหมายความว่ายังไงเหรอครับ?” ระหว่างทางขี่รถกลับ เซี่ยตานก็เอ่ยปากถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง
“ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ”
“ลูกพี่ คงไม่ใช่แบบนั้นหรอกมั้ง!? ลูกพี่จะให้พวกเราไปทำธุรกิจสุจริตจริง ๆ เหรอครับ? ผมทำไม่ไหวหรอก! ผมทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง เป็นแต่ฟันคน!” เซี่ยตานแหงนหน้ามองฟ้าถอนหายใจยาว
“งั้นนายชอบเล่นวิดีโอเกมไหมล่ะ?”
“ชอบสิครับ ผมเป็นเซียนเลยนะ!” เซี่ยตานพูดด้วยความภาคภูมิใจ
“งั้นก็วางใจได้เลย เดี๋ยวพอเปิดร้านอินเทอร์เน็ตขึ้นมาแล้วนายก็จะรู้เอง นายจะชอบงานนี้แน่นอน สนุกกว่าเล่นวิดีโอเกมตั้งเยอะ”
เปิดร้านอินเทอร์เน็ตไม่มีอะไรยากเลย พวกนายแค่คอยเก็บเงินตามเวลา แล้วก็อย่าให้ใครมาหาเรื่องป่วนเปี้ยนในร้านก็พอ ง่ายจะตายไป
แล้วก็อีกอย่างนะ บนโลกนี้มันจะมีธุรกิจสุจริตหรือไม่สุจริตที่ไหนกันเล่า? ทำค้าขายเขาดูกันที่ว่าได้กำไรหรือเปล่า ความเสี่ยงมันมากแค่ไหน สิ่งที่พวกนายทำกันอยู่ตอนนี้ เงินก็ไม่ได้สักเท่าไหร่แถมความเสี่ยงยังสูงอีก ไม่คุ้มเอาเสียเลย
“ถ้าจะพูดด้วยภาษาโลกธุรกิจ แบบนี้เขาเรียกว่าการลงทุนกับผลตอบแทนไม่สมเหตุสมผลกัน ทำแบบนี้แล้วมันสนุกตรงไหน?”