กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 232 ความเกียจคร้านที่แสนหายาก
น่ากลัวชะมัด… เถื่อนดิบอะไรเบอร์นี้!
อันเสี่ยวไห่พ่นลมหายใจโล่งอกออกมาเฮือกใหญ่ อย่างน้อยหัวหน้าหน่วยโจวก็แค่ส่งพลังจิตมาถล่มใส่เฉย ๆ ยังไม่มีท่าทีบุกมาเคลียร์คิวซัดกันด้วยกำลังกายตรง ๆ
พอวางสายโทรศัพท์ลง อันเสี่ยวไห่ก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า อยู่ที่นู่นตัวเองแทบจะกลายเป็นคนว่างงานไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว
ถ้าอย่างนั้น สู้เก็บกระเป๋าบินกลับซะเลยดีกว่า
อีกอย่างม่ายเสี่ยวอวี้ก็บอกไว้แล้วว่า ตัวตนอย่างเฉินเหมากานเนี่ย หน้าตาต้องลึกลับแบบเห็นหัวแต่ไม่เห็นหาง ถึงจะถูกสูตร
คิดแล้วลงมือทำทันที ในเมื่อมีม่ายเสี่ยวอวี้คอยดูแลหน้างานแทนอยู่แล้วทางนี้
อันเสี่ยวไห่จัดการเก็บสัมภาระเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว วางกุญแจรถคาดิลแลคทิ้งไว้บนโต๊ะเพื่อให้ม่ายเสี่ยวอวี้เอาไว้ใช้ แล้วเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าตรงดิ่งไปสนามบินทันที
ระหว่างนั่งรถไปสนามบิน อันเสี่ยวไห่ได้รับสายโทรศัพท์รวดเดียวสี่สายติด ๆ กัน:
สายแรก ม่ายเสี่ยวอวี้โทรมาเช็กความเคลื่อนไหว ถามไถ่เส้นทางนิดหน่อยแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ;