กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 178 ฉันเอาหัวเป็นประกัน
กัวเสียงสุ่ยนั่งพลิกภาพวาดทั้งสามใบดูไปดูมาอยู่ตั้งนาน ยิ่งดูก็ยิ่งทำหน้าตาแปลกๆ เพราะคนทั้งสามในรูปนี้ ดูเหมือนเขาจะรู้จักทั้งหมดเลย! แน่นอนว่ายกเว้นหมาตัวนั้นไว้ตัวหนึ่งนะ
“แค่ก…ไอ้เฝ่ยไจ๋หมิง แกเล่นบ้าอะไรวะเนี่ย? ไม่มีงานการทำหรือไง? แกกินข้าวร้านฉันหรือกินข้าวแก๊งทงเซิ่งเหลียนกันแน่หะ? คนอื่นเขาตามหาคนกันเอง แล้วแกจะไปสอดเรื่องชาวบ้านเขาทำไมเล่า!?”
กัวเสียงสุ่ยเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน ไม่เพียงแต่บันดาลโทสะชุดใหญ่เท่านั้น แต่ภาพวาดทั้งสามใบยังถูกเขาสะบัดมือฉีกจนขาดเป็นชิ้นๆ
เฝ่ยไจ๋หมิงอึ้งงันทำตัวไม่ถูก ลูกพี่เป็นบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย? ช่วยส่งซิกใบ้หน่อยสิเฟ้ย?!
“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้น! อยากไปทำอะไรก็ไปทำไป!”
“ลูกพี่ ผมยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ!”
“กินข้าวกะผีอะไรล่ะ! ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!”
“ครับๆ ลูกพี่อย่าเพิ่งโมโห ผมไสหัวเดี๋ยวนี้แหละ!”