ตอนที่ 179 ริมท่าเรือร้าง

ตอนที่ 179 ริมท่าเรือร้าง

อาหั่วอาเจียนออกมาจนแทบหมดไส้หมดพุงอยู่ริมท่าเรือร้าง ลูกน้องของเขาทุกคนต่างพากันหลบถอยไปอยู่ไกลลิบ มีเพียงแต่อันเสี่ยวไห่ที่คอยยืนอยู่ใกล้ๆ คอยดูแลปรนนิบัติเขาไม่ห่าง

พี่หั่ว พวกเราทำแบบนี้ พวกมันจะไม่สงสัยเอาเหรอครับ?

วางใจเถอะ ไม่สงสัยหรอก อยู่ในวงการมืด การดื่มเหล้าสังสรรค์เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่พ้นอยู่แล้ว ถึงแม้ปริมาณความจุแอลกอฮอล์ของฉันจะค่อนข้างดี แต่ก็ไม่เคยดื่มจนถึงขั้นไร้สติสัมปชัญญะเลยสักครั้ง แต่ฉันมักจะระแวดระวังวิตกกังวลอยู่ตลอดว่าจะมีวันแบบนี้เข้าสักวัน

ดังนั้น ทุกครั้งเวลาที่ต้องดื่มเหล้า ฉันมักจะอาศัยจังหวะเมาสุราแกล้งทำตัวอาละวาดโวยวายเสียงดัง เพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าเข้ามาเข้าใกล้ พวกมันคุ้นชินกับภาพแบบนี้กันจนเป็นนิสัยหมดแล้ว

งั้นถ้าจู่ๆ ผมเข้าไปประชิดตัวดูแลคุณในตอนที่คุณเมามายไม่ได้สติแบบนี้ มันจะไม่ดูแปลกพิกลไปหน่อยเหรอครับ?

ไม่แปลกหรอก! อาหั่วโบกมือปัด: ตอนที่ฉันเมาไม่ได้ถึงกับขั้นครองสติไม่อยู่ ฉันก็มักจะเรียกให้ใครสักคนมาคอยประกบคอยอยู่เป็นเพื่อนประจำ ลูกน้องพวกนั้นก็น่าจะชินตากันไปหมดแล้วเหมือนกัน

งั้นเหรอครับ…

อันเสี่ยวไห่เม้มริมฝีปากแน่น มองดูอาหั่วที่เพิ่งจะอาเจียนน้ำดีสีเหลืองออกมาจนหมดไส้หมดพุง ความรู้สึกในใจบอกไม่ถูกเลยจริงๆ

แกไม่ต้องใช้สายตามองฉันแบบนี้หรอกนะ การดื่มเหล้าเมายาแบบนี้ถือว่าเด็กๆ มากแล้ว ถ้าหากว่าพวกเดนตายกลุ่มนั้นมันบังคับบีบคั้นให้แกต้องเสพยาเข้าไปสักคำสองคำ อันนั้นต่างหากถึงจะเรียกว่าซวยบรรลัยของจริง