กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 177 ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง
ขอบคุณเปลวไฟที่มอบแสงสว่างแก่ท่าน แต่จงอย่าลืมผู้ถือตะเกียงผู้นั้น เขายืนหยัดอย่างอดทนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด
—— รพินทรนาถ ฐากูร
อาหั่วผู้นี้ชื่อตรงกับตัว ยามที่เขาเข้าใกล้ มันให้ความรู้สึกราวกับมีกองเพลิงลุกโชนกำลังขยับเข้ามาใกล้
“เสี่ยวไห่ สวัสดี ฉันอาหั่ว ได้ยินชื่อนายจนหัวจะแตก วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักที!”
อาหั่วดูแล้วน่าจะมีอายุราวๆ สามสิบเศษ หน้าตาหล่อเหลาและแฝงแววความกร้านโลกเล็กน้อย รูปร่างสมส่วน สัดส่วนกล้ามเนื้อชัดเจน ความรู้สึกโดยรวมที่เขาแผ่อออกมาเปรียบเสมือนกระบี่คมกริบที่เพิ่งชักออกจากฝัก ทว่ายามที่เขาขยับเข้าใกล้ เธอกลับสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงอันพลุ่งพล่านที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
มองมือที่ยื่นออกมาของอาหั่ว อันเสี่ยวไห่ไม่ลังเลเลยสักนิด ยื่นมือออกไปจับเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา!
ขอบตาของอันเสี่ยวไห่ร้อนผ่าวเล็กน้อย พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกในใจไว้อย่างสุดชีวิต