ตอนที่ 126 หวนคืนสู่ทะเล

ตอนที่ 126 หวนคืนสู่ทะเล

“ว่ากันว่าแม้ขุนเขานับหมื่นลี้ จะขวางกั้นสองเราไว้ห่างไกล ไม่ต้องพบหน้า ในใจก็รู้ดี มิตรภาพไม่มีวันเปลี่ยนผัน...”

บทเพลง ‘แสงแห่งมิตรภาพ’ ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง อันเสี่ยวไห่กับพวกเดินผ่านโรงอาหารท่ามกลางสายตาของเหล่านักโทษ แล้วค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังทางออกเรือนจำ

เวลาที่มีนักโทษพ้นโทษ ทางเรือนจำก็อาจจะจัดพิธีส่งตัวเล็กๆ ขึ้น เพื่อกระตุ้นให้นักโทษคนอื่นๆ เกิดความปรารถนาต่ออิสรภาพและชีวิตที่ดี จะได้ขัดเกลาจิตใจและตั้งใจปรับปรุงตัวกันมากขึ้น

นักโทษที่ได้พ้นโทษรอบนี้มีค่อนข้างเยอะ รวมแล้วตั้งสิบกว่าคน พิธีจึงจัดใหญ่ขึ้นมาหน่อย โดยจัดกันในโรงอาหารของเรือนจำ

ในกลุ่มสิบกว่าคนนี้ มีอันเสี่ยวไห่กับคุนจี้รวมอยู่ด้วย

เดิมทีทั้งอันเสี่ยวไห่และคุนจี้ยังไม่ถึงกำหนดออกเร็วขนาดนี้ แต่ได้หยางหย่วนปิงช่วยเอาไว้ เขาใช้ข้ออ้างเรื่องช่วยเก็บกวาดจุดเกิดเหตุระเบิด ยื่นเรื่องขอลดโทษให้พวกเขาสองเดือน

แม้จะลดได้ไม่เท่าไร แต่มีก็ยังดีกว่าไม่มี และอันเสี่ยวไห่ก็ซาบซึ้งในน้ำใจนี้

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือไอ้หยางหย่วนปิงคนนี้ ดันรอจนถึงนาทีสุดท้ายถึงยอมบอกเรื่องนี้กับอันเสี่ยวไห่ สงสัยกะจะทำเซอร์ไพรส์ล่ะสิ

อันเสี่ยวไห่คิดดูแล้วก็ไม่ได้บอกให้ที่บ้านมารับ ช่างเถอะ ไม่อยากให้ต้องวุ่นวาย ยังไงบ้านก็อยู่ไม่ไกล โผล่กลับไปกะทันหันแบบนี้น่าจะทำให้คนที่บ้านประหลาดใจและดีใจมากกว่า