ตอนที่ 127 มือใหม่หัดขับ

ตอนที่ 127 มือใหม่หัดขับ

ในใจของพวกเราต่างก็ซ่อนความฝันเอาไว้มากมาย เมื่อความฝันเหล่านั้นค่อย ๆ สลายหายไปทีละอย่าง พวกเราก็จะเริ่มคิดถึงบ้าน

ตอนนี้อันเสี่ยวไห่กำลังมีความฝันผุดขึ้นมาในหัวมากมาย แต่เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น

“พี่เถียน ถึงแล้วครับ จอดตรงนี้แหละ ผมอยากเดินต่อเองหน่อย” ระยะทางยังอีกไกลพอดูหากจะเดินไปถึงหมู่บ้านอาผอเจี่ยว อันเสี่ยวไห่ก็เลยบอกให้จอดรถก่อน

“ก็ดีเหมือนกัน พอดีที่บริษัทมีธุระต้องสะสางพอดี ผมคงไม่ได้แวะเข้าไป อีกสองวันค่อยแวะมาหาใหม่นะ!” เถียนเฉียวหมิงกล่าวลาอันเสี่ยวไห่อย่างรู้กาลเทศะ แล้วขับรถเทียนจินต้าฟาของเขาจากไป

อาผอเจี่ยว!

อันเสี่ยวไห่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ เบื้องหน้า ซึ่งเป็นสถานที่ที่บรรจุทั้งความสุขและความเจ็บปวดทุกอย่างของเขาไว้

สองปีกว่าแล้ว หมู่บ้านชาวประมงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือท่าทีที่ชาวบ้านมีต่ออันเสี่ยวไห่