กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 125 เจ้าเล่ห์เพทุบาย
“เอาล่ะ ในเมื่อนายไม่ยอมบอก งั้นฉันก็ไม่ถามแล้ว ฉันทำตามความคิดของนายก็ได้ จริงๆ นี่มันควรจะเป็นสิ่งที่นายควรได้รับอยู่แล้ว ผลงานที่แท้จริงของนายมันมีค่ามากกว่าที่นายคิดไว้เยอะเลย”
แต่ว่า ทำแบบนี้มันปลอดภัยจริงๆ เหรอ? การประกาศออกไปโต้งๆ ว่านายเป็นสายข่าวของฉัน และเป็นคนให้เบาะแสเรื่องเฉินเจียซู่กับพวกเรา แบบนี้จะไม่ทำให้นายตกอยู่ในอันตรายเหรอ?
“นายต้องพูดเกลี้ยกล่อมฉัน ให้เหตุผลที่ฉันยอมรับได้ ไม่งั้นไม่มีทาง!”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดหวังเถี่ยจวินก็ถอนหายใจยาวออกมา พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูปลงตกเล็กน้อย
ท่าทีของหวังเถี่ยจวินทำให้อันเสี่ยวไห่รู้สึกเจ็บแปลบในอกจนต้องขมวดคิ้วแน่น แถมจมูกยังรู้สึกแสบขึ้นมาวูบหนึ่ง
อันเสี่ยวไห่รู้ดีว่าการทำแบบนี้ ความเสี่ยงหลักๆ จะมาจากสองทาง ทางแรกคือพวกโลกมืดแน่นอน ส่วนอีกทางก็คือมือมืดเบื้องหลังนั่นเอง
แต่เรื่องความเชื่อใจจากคนในโลกมืด อันเสี่ยวไห่มีความมั่นใจอยู่พอสมควร ดังนั้นปัญหาที่เหลือจึงมีแค่เรื่องมือมืดเบื้องหลังคนนั้น ทว่าตราบใดที่อันเสี่ยวไห่ไม่ได้ไปทำการแฝงตัวให้หวังเถี่ยจวินจริงๆ มือมืดเบื้องหลังก็ไม่มีทางใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหวังเถี่ยจวินได้
หวังเถี่ยจวินไม่ใช่คนโง่แน่นอน เมื่อครู่นี้เขาถึงได้ยอมล้มเลิกความคิดที่จะให้อันเสี่ยวไห่ไปสืบเรื่องแก๊งเหยี่ยวทะเลแล้ว ลองคิดดูก็รู้ว่าช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อกี้ ในใจของเขาต้องผ่านการต่อสู้ดิ้นรนมาขนาดไหน