กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 87 การสอบสวนแบบทรมานด้วยความเหนื่อยล้าที่น่ากลัว
“ขอโทษด้วยนะ ฉันไปสืบมาให้แล้วจริงๆ แต่ว่าพวกท่านไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย เป็นแค่คนท้องถิ่นดั้งเดิมของแหลมอาโป ใช้ชีวิตทำมาหากินสุจริตไปวันๆ แบบเรียบง่ายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง”
“นายนี่ไปสืบมาจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย!”
“เฮะๆ ก็คนมันอยากรู้นี่หนา! อีกอย่างนายเป็นนักโทษ การจะไปตรวจสอบข้อมูลของนายมันเรื่องกล้วยๆ อยู่แล้ว ไม่ต้องทำเรื่องรายงานอะไรให้ยุ่งยากด้วยซ้ำ”
……
“ขอบพระคุณมากเลยนะครับท่านหัวหน้าหน่วยหวัง!”
“ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องที่ฉันควรทำอยู่แล้ว!”, หวังเถี่ยจวินโบกมือปัดไปมา ท่าทางแอบมีความภูมิใจเล็กๆ อยู่เหมือนกัน
ที่แท้หวังเถี่ยจวินก็มีมุมเจ้าเล่ห์เพทุบายซ่อนอยู่เหมือนกัน คนหน้าเนื้อใจเสือจริงๆ สินะ...
“เอาล่ะ เรื่องของคนรุ่นพ่อแม่เรา ถ้ารู้แล้วก็พอแค่นี้เถอะ อย่าไปขุดคุ้ยสาวไส้ให้มันยาวเลย ยุคสมัยแบบนั้น จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เรื่องไหนผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป มองไปข้างหน้าดีกว่า”