กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 86 โดนบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี
“ถึงคำพูดนี้จะฟังดูไม่ค่อยเข้าหูเท่าไหร่ แต่มันคือความรู้สึกจริงๆ ของผมนะ หัวหน้าหวังโปรดอภัยด้วยเถอะครับ”
“ยังจะความรู้สึกจริงๆ อีกเหรอ?! ฉันเป็นถึงหัวหน้าหน่วยปราบปรามยาเสพติดเมืองใหญ่ทั้งคน ในสายตานายฉันกระจอกขนาดนั้นเลยรึไง? นายคิดเรื่องพวกนี้ตื้นเขินเกินไปแล้ว อันเสี่ยวไห่!”
เรื่องพวกนั้นที่นายพูดถึง คิดว่าฉันไม่รู้เรื่องเลยงั้นสิ? ถ้าฉันไม่รู้จริง ป่านนี้คงนอนตัวแข็งทื่อกลายเป็นศพไปไม่รู้กี่รอบแล้ว!
รู้ก็ส่วนรู้ แต่เรื่องพวกนี้มันมีมาตั้งแต่โบราณกาลแล้ว เลี่ยงยากจะตายไป พวกเราไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก แต่เรื่องจะไหลไปตามน้ำหรือเปล่า อันนี้เราเลือกได้ต่างหาก!
“ฉันเชื่อมาตลอดว่าความอธรรมไม่มีวันเอาชนะความธรรมะได้! สีดำก็คือสีดำ สีขาวก็คือสีขาว สักวันหนึ่งความยุติธรรมต้องชนะแน่นอน!”
อารมณ์ของหวังเถี่ยจวินค่อนข้างพลุ่งพล่าน กำปั้นที่กำแน่นจนข้อต่อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด