เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ชิงหลิง จงทิ้งไว้ซึ่งตราประทับในความว่างเปล่าแทนข้า นี่คือก้าวสุดท้าย”
“รอจนกว่ามหาสมุทรโลกาแห่งนี้จะฟื้นฟู ข้าจึงจะสามารถจุติลงมาได้ตามปกติอีกครั้ง หากพบศัตรูที่แข็งแกร่ง ข้าจะลงมือเอง”
หลังจากเงาร่างนั้นพูดจบก็หายสาบสูญ ชิงหลิงรู้สึกใจหาย ร่างแท้จริงของเขาหายสาบสูญจากความว่างเปล่า ก่อนปรากฏขึ้นในรูปลักษณ์มนุษย์ ส่วน ‘ความมืด’ ที่ทำให้ทุกสิ่งสลายหายไปในมหาสมุทรโลกาเองก็จางหายไปในเวลาต่อมา ทว่ามหาสมุทรโลกากลับแผ่กระจายกลิ่นอายปราณฟ้าบุพกาลออกมา และอาจพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
คนอื่น ๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเห็นชิงหลิงปลอดภัยไร้บาดแผล อีกทั้งยังมีกลิ่นอายแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม และแผ่กระจายความรู้สึกอันตรายออกมาเลือนราง ต่างก็เข้าใจขึ้นมาได้ว่า ชิงหลิงไม่ได้เกิดเรื่องร้าย แต่กลับได้รับผลประโยชน์แทน
ความผิดปกติที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรโลกานั้นเกี่ยวข้องกับเขาเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนจึงมองพระองค์ด้วยความคาดหวัง
ทว่าชิงหลิงกลับมองไปยังมหาสมุทรโลกาโดยไม่สนใจคนอื่น กลุ่มสิ่งของคล้ายเงาค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ครึ่งบนมีรูปกายเป็นปลาดาว ส่วนครึ่งล่างเป็นหนวดคล้ายแมงกะพรุนและปุ่มดูดของปลาหมึก