เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋ยวี่บอกว่าตนยุ่งมาก ไม่ได้จุติลงมา แต่ทิ้งไว้ซึ่งข้อมูลบางอย่าง
ผู้อมตะเป็นระยะสุดท้ายก่อนก้าวสู่การหลุดพ้น เพียงทำตามที่ผู้อมตะผู้นี้สั่งก็พอ
มีประโยคนี้ก็เท่ากับแก้ปัญหาทั้งหมดแล้ว
ไป๋เอ้อและอีกฝ่ายจึงสบายใจลง แม้ผู้ได้รับมรดกคือเซี่ยเจี๋ย แต่พวกเขาต่างบำเพ็ญกันคนละส่วน เจ้าแห่งจิตวิญญาณที่คู่กับเซี่ยเจี๋ยเชื่อมต่อไม่ได้ ส่วนรุ่นพี่ผู้นี้ที่ตอบกลับเป็นครั้งคราว ย่อมคุ้นเคยกับไป๋เอ้อมากกว่า
เมื่อได้คำยืนยัน ไป๋เอ้อกับเซี่ยเจี๋ยจึงออกเดินทาง ชิงหลิงรีบกล่าว “รุ่นพี่เซี่ย ขอบคุณยิ่งนัก มีท่านช่วย พวกเราจะราบรื่นยิ่งขึ้น”
เซี่ยเจี๋ยรีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เรียกสหายเต๋าเถอะ ฟังมาหลายปีแล้ว เป็นความเคยชินเสียแล้ว”
พระองค์อธิบาย “ตอนนี้ข้าฟื้นฟูความทรงจำแล้ว แต่มิตรภาพระหว่างเราหลายปีนี้ไม่มีเทพบิดาของเจ้าเข้าร่วมด้วย เจ้าเรียกข้าว่ารุ่นพี่ ข้าอึดอัด”
ชิงหลิงหัวเราะ “จริงหรือ เช่นนั้นท่านก็ต่ำกว่าระดับเทพบิดาของข้าทันทีหนึ่งรุ่นเลยสิ”