เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ที่นี่คือความมืดนิรันดร์ ไม่ใช่เพราะสถานที่นี้อยู่ในความมืด แต่เพราะเจ้านายของที่นี่เมื่อหลับตาลงคิดว่าโลกภายนอกเป็นสีดำ ความมืดจึงจุติลงมา
เมื่อหวังมู่หลุดพ้นจากอารมณ์แห่งห้วงสุญตา พระองค์รู้สึกว่าความมืดมิดทั้งผืนไม่สบายนัก แสงจึงปรากฏขึ้น ถึงขั้นมีโลกหนึ่งถือกำเนิดอย่างรวดเร็ว แต่โลกนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด ทั้งที่พืชพรรณราวกับเหมือนจริงอย่างยิ่ง กลับพูดได้เพียงว่าคล้ายจริงเท่านั้น
——นี่ก็หมายความว่าไม่ใช่ของจริง
หวังมู่คือมหามรรคการเพาะบ่ม จะมองไม่ออกได้อย่างไร?
ดังนั้นพระองค์จึงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในทันที
“เดี๋ยว……”
“เทียนโย่วกับพวกเขาหลอมรวมอำนาจสิทธิ์อย่างสมบูรณ์ กลายเป็นฝั่งโน้นใหม่ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จึงได้รับการเลื่อนระดับ ตอนนั้นผมได้รับการยกระดับ และเริ่มการหลุดพ้นตามที่ปรารถนา”
“นี่คือ...ระดับอมตะ ผมคือผู้อมตะ ไม่ใช่การหลุดพ้นอย่างแท้จริง แต่ก็ต่างกันเพียงก้าวเดียว”