บทที่ 106: นักวัตถุนิยมตัวจริงย่อมไม่เกรงกลัวสิ่งใด

หยูว่านมองหลี่อี้ที่ยืนอยู่ตรงทางออกสำหรับพนักงาน

เขาสวมแจ็กเก็ตสีเทาบาง ๆ ผมยุ่งเล็กน้อย หน้าม้าปรกลงมาบดบังคิ้วและดวงตาไปบางส่วน ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงสุกใส

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า มันเปล่งประกายราวกับดวงดาวสองดวง

หยูว่านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “คุณ…ได้ยินหมดแล้วเหรอคะ?”

หลี่อี้พยักหน้า

เขาเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ แล้วตรงเข้ามาหาเธอ

ลู่เจ๋อฮั่นกลับถึงประเทศตั้งแต่เช้ามืด หลี่อี้จึงไปพบเขาก่อน จุดประสงค์หลักคือไปตรวจสอบโค้ดของแบบจำลองโลก

ระหว่างทาง เหลียงหมิงโทรมาหาโดยไม่คาดคิด เขาจึงรีบมาที่ร้านกาแฟทันที

รถติดอยู่แถวนั้น หลี่อี้เลย…ใช้ทางลัดมาจอดรถในซอยข้างประตูหลัง