บทที่ 105: ทำไมเธอถึงไม่เต็มใจ?

หยูว่านตัดสินใจลองหยั่งเชิงดูอีกครั้ง

“ที่จริงฉันรู้แล้วว่าทำไมหลี่อี้ถึงเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นนางเอก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

ซู่หนานจือเลิกคิ้ว “ทำไมล่ะ?”

“เพราะคุณรับทุนการศึกษาที่แม่ฉันตั้งขึ้น”

ทุนที่แม่หยูจัดตั้งไว้นั้นให้เงินสนับสนุนปีละห้าหมื่นหยวน มากพอให้ซู่หนานจือตัวจริงใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยได้อย่างสบาย

ซู่หนานจือชะงัก ดูเหมือนยังไม่เข้าใจความหมายของหยูว่าน

“ตอนที่ระบบของหลี่อี้ตามหานางเอก มันใช้ ‘ความยากจน’ เป็นหนึ่งในเกณฑ์ค่ะ” หยูว่านอธิบาย “ตอนนั้นฉันไม่กล้าใช้เงินของครอบครัว แต่พอคุณได้รับทุนการศึกษา คุณก็ไม่ได้ดูยากจนเหมือนฉันอีกต่อไป”