บทที่ 104: หรือว่าจิตสำนึกของซู่หนานจือถูกขังอยู่ในร่างนี้?

ภายในร้านกาแฟเงียบสงัด

แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดประตูกระจกเข้ามา ทอดเป็นเส้นสีทองคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง

หยูว่านมองซู่หนานจือ ส่วนซู่หนานจือก็มองเธอ

สายตาของทั้งคู่ประสานกัน บรรยากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ในหัวของหยูว่านสับสนวุ่นวายราวกับมีฝูงผึ้งบินวนอยู่

เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?

“ฉันรู้ว่าเธอก็เป็นคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเหมือนกัน”

นางเอก…รู้อะไรบางอย่างแล้วงั้นหรือ?!

หยูว่านพยายามพูด แต่รู้สึกราวกับมีอะไรจุกอยู่ในลำคอจนเปล่งเสียงไม่ออก

“ฉัน…”