บทที่ 28: ฉันไม่ได้บอกให้คุณเลิกงานตอนหนึ่งทุ่มทุกวันแล้วกลับบ้านหรอกหรือ?

ดึกสงัดแล้ว แต่ห้องไกล่เกลี่ยของสถานีตำรวจยังสว่างจ้า

ในที่สุดหลินหลางก็ส่งอารองกู้กับอาสะใภ้กู้กลับไปได้เสียที เขายืนอยู่ตรงประตู มองเหตุการณ์ข้างในพลางนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ

กู้อี้หางนั่งอยู่บนม้านั่ง ใบหน้าฟกช้ำ ผมยุ่งเหยิง ดูเหมือนไก่ชนที่เพิ่งแพ้มา

ข้าง ๆ เขามีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอสวมเสื้อไหมพรมสีขาว ผมยาวสยายคลุมไหล่ ใบหน้าหวานละมุน ดวงตาแดงเรื่อ ดูน่าสงสาร

เธอคือซู่หนานจือ

เมื่อคืนหุ้นส่วนทางธุรกิจถูกกู้อี้หางทำร้าย หลังจากอีกฝ่ายลวนลามซู่หนานจือที่ไปเที่ยวไนต์คลับกับเพื่อนร่วมชั้น