บทที่ 27: เหมือนกบถูกช็อตไฟฟ้า

หลังการนำเสนอจบลง หยูว่านจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองฟังอยู่นานแค่ไหน

เธอจำได้เพียงว่า ตอนหลี่อี้ลงจากเวที ดวงตาของเขายังคงเป็นประกาย ราวกับเพิ่งทำเรื่องที่ทำให้มีความสุขอย่างยิ่งเสร็จมา

“ทำให้คุณรอนานเลยนะครับ” เขาถาม

หยูว่านส่ายหน้า “ไม่นานค่ะ”

หลี่อี้ยิ้ม พลางเหลือบดูโทรศัพท์ “ดึกแล้ว ให้ผมไปส่งคุณกลับนะครับ”

ทั้งคู่ออกจากบาร์ เมื่อลมยามค่ำคืนพัดผ่าน หยูว่านก็หลุดจากภวังค์ของข้อมูลและอัลกอริทึมเสียที

หลี่อี้เรียกคนขับรถมารับ

รถแล่นฝ่าความมืดไปตามถนน แสงไฟจากเสาไฟวาบผ่านหน้าต่างทีละดวง หยูว่านเอนหลังพิงเบาะ มองออกไปข้างนอก ใจยังสับสนอยู่ไม่น้อย

รถจอดตรงทางเข้าหมู่บ้าน