บทที่ 26: เธอไม่ได้หลับอีกเลย

หยูว่านลืมตาขึ้นแล้วหาว เปลือกตายังหนักอึ้ง สายตาพร่ามัวอยู่เล็กน้อย

เธอกะพริบตาครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้ง ภาพตรงหน้าจึงค่อย ๆ ชัดขึ้น—บาร์สลัว ๆ ขวดเบียร์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และคนแปลกหน้าหลายคนนั่งมองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ

อ้อ เธอนึกออกแล้ว

หลี่อี้พาเธอมาที่บาร์ ซึ่งกำลังจัดงานประชุมแลกเปลี่ยนเรื่องปัญญาประดิษฐ์อยู่

เป็นคนแปลกจริง ๆ ยิ่งอยู่ในตำแหน่งสูง คนก็ยิ่งประหลาดขึ้นหรือไงนะ?

ชายหัวล้านข้าง ๆ ทนดูต่อไม่ไหว จึงลดเสียงลงกระซิบหลี่อี้

“ทำไมนายไม่พาเธอออกไปคุยกันวันอื่นล่ะ? นี่พามาเดตทั้งที ยังทำให้ผู้หญิงหลับได้อีก”

หลี่อี้: “...”