เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 329 เนบิวลาอันเงียบงัน
ยานดวงดาวลอดผ่านรูหนอน ทันใดนั้นแสงดาวนอกหน้าต่างยานก็หายไป
ไม่ใช่ถูกบดบัง แต่เป็นความเงียบงันอันสมบูรณ์จนแทบขาดใจ เถาวัลย์ของอาเหิงยื่นออกมาจากช่องระบายอากาศ ใบไม้ห้อยลงอย่างอ่อนแรง รอยสักเปลวเพลิงของฮุยเยี่ยนซีดลงเป็นสีเทาขาว แม้แต่ประกายไฟที่ปลายนิ้วก็ยังดับสนิท สายคริสตัลของเสี่ยวอิงส่งเสียงรบกวนที่เสียดหูขึ้นมาทันใด แก่นดาราตื่นรู้ทั้งสิบสามกับแก่นดาราพิทักษ์สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังหวาดกลัวสิ่งใดบางอย่าง
"เกิดอะไรขึ้น" น้องสาวกอดเสี่ยวอิงไว้ เศษแก่นดาราร่วมชีพแนบอยู่ที่อก แต่กลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างเคย
หลี่หมิงรีบเปิดแผนผังดาราขึ้นทันใด รูม่านตาหดเล็กลง "เราอยู่ใน 'เนบิวลาเสียงสะท้อน' ตามบันทึกของหลี่เจาหมิง ที่นี่เคยเป็นดินแดนดาราที่ 'คึกคัก' ที่สุดในจักรวาล ดาวฤกษ์ทุกดวงล้วนขับขาน ดวงดาวทุกดวงมีแก่นดาราราวกับเครื่องดนตรี ก้องประสานเป็นบทเพลงของทั้งระบบดารา"
"แล้วตอนนี้ล่ะ" ซูหว่านฉิงมองออกไปนอกหน้าต่างยาน
ห้วงดาราที่ควรจะเต็มไปด้วยประกายดาราอันเจิดจ้า บัดนี้กลับราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง แสงของดาวฤกษ์มัวสลัวราวแสงเทียน ชั้นบรรยากาศของดวงดาวแข็งตัวเป็นหมอกสีเทาขาว แม้แต่คลื่นพลังงานของแก่นดาราก็อ่อนลงจนแทบตรวจวัดไม่ได้