เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 330 น้ำตาของทะเลแห่งการหลงลืม
เมื่อยานดวงดาวแล่นเข้าสู่ทะเลแห่งการหลงลืม ท้องฟ้าดวงดาวนอกหน้าต่างยานก็พลันกลายเป็น "นุ่มนวล"
ไม่ใช่ความมืด หากแต่เป็นสีครามอันพร่ามัว ราวกับกระจกที่ถูกน้ำชะล้าง หรือราวกับผิวกระจกที่ถูกน้ำตาเจือจางจนเลือนราง โครงร่างของเนบิวลาปรากฏรางๆ อยู่กลางหมอกสีคราม เมื่อแสงของดวงดาวส่องผ่านม่านหมอก กลับหักเหออกมาเป็นเศษเสี้ยวความทรงจำละเอียดยิบ
เด็กชายคนหนึ่งในกางเกงเอี๊ยมกำลังก่อปราสาททรายบนหาดทราย คลื่นทะเลซัดผลงานของเขากระจัดกระจาย แต่เขากลับหัวเราะและวิ่งไล่ตามละอองคลื่น
หญิงชราคนหนึ่งนั่งบนเก้าอี้โยกถักไหมพรม จู่ๆ จากก้อนไหมพรมก็หล่นภาพถ่ายเหลืองกรอบออกมาหนึ่งใบ ในภาพคือเด็กหญิงตัวเล็กผมเปียถักสองข้าง
บนเปลือกโลหะของยานดวงดาว เกิดหยดน้ำสีฟ้าอ่อนเกาะตัวขึ้น แต่ละหยดล้วนสะท้อนใบหน้ายิ้มแย้มที่ไม่คุ้นเคย
"นี่มัน..." เถาวัลย์ของอาเหิงยื่นออกมาจากช่องระบายอากาศ ใบบนนั้นเปื้อนหมอก "หมอกแห่งความทรงจำ?"
"กฎเกณฑ์หลักของทะเลแห่งการหลงลืม" เสียงของหลี่ซิงเหยาลอยมาจากเครื่องสื่อสาร สั่นเครือเล็กน้อย "พลังงานแก่นดาราที่นี่อยู่ร่วมกับ 'ความทรงจำทางอารมณ์' ยิ่งใกล้ดาวน้ำตามากเท่าไร ความทรงจำก็จะยิ่งชัดเจน... และยิ่งคมกริบ"
"คมกริบ?" น้องสาวกอดเสี่ยวอิงไว้ เศษแก่นดาราร่วมชีพแนบอยู่ที่อก "หมายความว่าจะนึกถึงเรื่องร้ายๆ ขึ้นมาสินะ?"