เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 327 ยานดวงดาวและเสียงกระซิบแห่งความทรงจำ
สุดปลายทางเดินคือวิหารคริสตัลที่ลอยอยู่ บนคานประตูของวิหารแกะสลักข้อความไว้บรรทัดหนึ่งว่า "คุกแห่งผู้ถูกลืม"
"คุกแห่งผู้ถูกลืม?" เถาวัลย์ของอาเหิงพันรอบวงแหวนประตู "นี่มัน..."
"คือ 'คุก' ของแก่นดารา" เสียงของเฉินโม่พลันเร่งรีบ "สามร้อยปีก่อน หลี่เจาหมิงได้ผนึกแก่นดารามืดที่ควบคุมไม่ได้ดวงหนึ่งไว้ที่นี่ แต่ตอนนี้...ผนึกเริ่มคลอนแคลนแล้ว"
ประตูใหญ่ของวิหารค่อย ๆ เปิดออก ข้างในส่งเสียงหัวเราะแหลมเสียดแก้วหูออกมา ร่างหนึ่งที่ทั้งตัวพันด้วยหมอกดำยืนอยู่กลางห้องโถง นั่นคือแก่นดาราครึ่งดวง ครึ่งหนึ่งเป็นสีม่วงทมิฬ (คล้ายกับแก่นมารดาแห่งแก่นดาราทมิฬ) อีกครึ่งเป็นสีเทาขาว ผิวเต็มไปด้วยรอยแตก
"พวกเจ้ามาถึงสักที" ร่างในหมอกดำเอ่ยขึ้น เสียงราวกับเฟืองขึ้นสนิมเสียดสีกัน "ข้าคือ 'ผู้ถูกลืม' เป็นของที่ล้มเหลวซึ่งเหล่าแก่นดาราทอดทิ้ง"
"เจ้าไม่ใช่ของที่ล้มเหลว" น้องสาวรวบรวมความกล้า "แก่นดาราทุกดวงล้วนมีความหมายในการดำรงอยู่"
"ความหมาย?" หมอกดำของผู้ถูกลืมปั่นป่วนอย่างรุนแรง "สามร้อยปีก่อน ข้าอยากเป็น 'ผู้พิทักษ์' แต่มนุษย์ต้องการเพียง 'อาวุธ' หลี่เจาหมิงผนึกข้าไว้ที่นี่ บอกว่า 'เจ้ามันอันตรายเกินไป' ตอนนี้พวกเจ้ากลับมา 'ไถ่บาป' ข้า? ก็แค่ทิ้งข้าในอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น!"