เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 326 ทรายขาวสุดขอบทะเลดวงดาว
“ถ้างั้นเราต้องทำอะไร?” เสี่ยวอิงชูพวงคริสตัลขึ้น แก่นดาราตื่นรู้สิบสามแก่นกับแก่นดาราพิทักษ์เปล่งแสงเรืองพร้อมกัน
“ร้องเพลงกล่อมเด็กแห่งแก่นดารา” เฉินโม่เปิดสมุดบันทึก หน้าสุดท้ายเขียนไว้หนึ่งบรรทัด “ใช้เสียงหัวใจเต้นของพวกเธอเป็นจังหวะ ใช้ความทรงจำของพวกเธอเป็นเนื้อร้อง ตัวอ่อนของแก่นดาราปฐมจะได้ยินความอบอุ่นตลอดสามร้อยปีนี้ทั้งหมดผ่านการสั่นพ้องของแก่นดารา”
“แต่พวกเราร้องไม่เป็น” น้องสาวรู้สึกตื่นตระหนก “คุณยายผู้พิทักษ์ความฝันเคยสอนพวกเรา แต่…”
“ไม่ต้อง ‘ร้อง’” เฉินโม่ชี้ไปที่ยอดพีระมิด “ดูตรงนั้น”
ทุกคนเงยหน้าขึ้น เห็นโดมของพีระมิดสว่างวาบด้วยภาพฉายแก่นดารานับไม่ถ้วน—นั่นคือแก่นดาราทั้งหมดที่ร่วมชีพกับ ‘เหล่าเด็กแห่งดวงดาว’ ทั้งบุตรแห่งคลื่นดาราแห่งทะเลคลื่นน้ำขึ้นน้ำลง หลี่ซิงเหยาที่ซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา ผู้พิทักษ์ความฝันแห่งเกาะความฝัน ผู้พิทักษ์สุสานแห่งกาลเวลาแห่งทะเลทรายกระจกเหว… แก่นดาราของพวกมันหลอมรวมเป็นสายแม่น้ำแสงไหลสู่รังไหมคริสตัล
“พวกมันกำลังช่วยพวกเธอ” หลี่หมิงมองสายแม่น้ำแสง “แก่นดาราทุกแก่นกำลังส่งต่อความทรงจำของตัวเอง ความอ่อนโยนของทะเลคลื่นน้ำขึ้นน้ำลง ความยึดติดของซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา ความโอบอุ้มของเกาะความฝัน… ทั้งหมดนี้คือหลักฐานว่า ‘เป็นที่ต้องการ’”