เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 320 ซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา
เมื่อยานดวงดาวลงจอดที่ทะเลทรายกระจกเหว ภาพนอกหน้าต่างยานราวกับถูกกดปุ่มเล่นช้า
เม็ดทรายสีทองลอยค้างอยู่ในอากาศ หักเหแสงเป็นรัศมีหลากสีสัน เนินทรายเบื้องไกลมีเค้ารางพร่ามัว บางคราแจ่มชัดราวประติมากรรม บางคราก็เลือนรางกลายเป็นทรายไหล แม้แต่ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าก็ยังปรากฏเงาซ้อนประหลาด ดวงหนึ่งเป็นสีส้มเหลืองปกติ อีกดวงเปล่งประกายน้ำเงินอมทมิฬ ราวดวงตาสองคู่ที่ถูกกาลเวลาฉีกกระชาก
“นี่คือกระแสปั่นป่วนแห่งกาลเวลาของทะเลทรายกระจกเหว” ชายชราจ้องมองแผนผังดาราโฮโลแกรม “บันทึกการทดลองของหลี่เจาหมิงบอกไว้ว่า พลังงานแก่นดาราที่นี่พันเกี่ยวอยู่กับมิติแห่งกาลเวลา ก่อตัวเป็น ‘ดักแด้กาลเวลา’ ทรายทุกเม็ดห่อหุ้มเศษเสี้ยวกาลเวลาไว้ ทุกก้าวที่เดินอาจย่างเข้าไปในอดีตหรืออนาคต”
“แล้วเราจะหารอยปรักหักพังแห่งกาลเวลากันได้อย่างไร” รอยสักเปลวเพลิงบนตัวฮุยเยี่ยนเปล่งประกายแดงคล้ำใต้แสงแดดที่เล่นช้า “จะให้ชนไปเรื่อยเปื่อยเหมือนแมลงวันหัวขาดก็ไม่ได้”
ยังไม่ทันขาดคำ เถาวัลย์ของอาเหิงก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นห้องโดยสาร ปลายเถามีกลีบดอกแก่นดาราแห้งเกาะอยู่หนึ่งกลีบ ผิวกลีบมีลวดลายสีเงินไหลเวียน นั่นคือ ‘บุปผาพิกัดกาลเวลา’ ที่บันทึกการทดลองของหลี่เจาหมิงกล่าวถึง ขึ้นเฉพาะในเขตที่กระแสปั่นป่วนแห่งกาลเวลาสงบนิ่ง