เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 321 ปลายทางที่โซ่แห่งดวงดาวชี้ทาง
เมื่อยานดวงดาวฝ่าม่านทรายชั้นสุดท้ายของทะเลทรายกระจกเหวออกมา ท้องฟ้าดารานอกหน้าต่างยานก็พลันเกิดระลอกคลื่น
ซากวงแหวนดวงดาวที่เคยกระจัดกระจายบัดนี้เชื่อมต่อกันเป็นสายแสงเจิดจรัสราวกับดวงดาวที่ถูกมือล่องหนร้อยเข้าด้วยกัน ห้อยลงจากขั้วฟ้าเหนือสู่เขตดาวกางเขนใต้—นั่นคือเส้นทางที่โซ่แห่งกาลเวลาฉายลงสู่ห้วงจักรวาล แผนผังดาราโฮโลแกรมของชายชราเต้นระรัว พิกัดทั้งหมดชี้ไปยังเขตมืดแห่งหนึ่งที่ปลายสายแสง “ที่นั่น...ไม่มีดาวฤกษ์ ไม่มีดาวเคราะห์ แม้แต่ละอองดาราก็ยังไม่มี ในบันทึกของหลี่เจาหมิงเรียกมันว่าทะเลแห่งความทรงจำ”
“ทะเลแห่งความทรงจำ?” เสี่ยวอิงหมอบอยู่ข้างหน้าต่างยาน สายคริสตัลสั่นเบา ๆ ในฝ่ามือ “เป็นที่ที่ต้นกำเนิดดั้งเดิมแห่งกาลเวลาถือกำเนิดขึ้นหรือเปล่า”
“เหมือนจะเป็น...คลังเก็บของความทรงจำแห่งกาลเวลาทั้งหมดมากกว่า” หลี่หมิงดึงบันทึกการทดลองของหลี่เจาหมิงออกมา “เขาบอกว่าตอนจักรวาลถือกำเนิด พลังงานกาลเวลาแรกสุดควบแน่นเป็นทะเล รัศมีและความดับสูญของทุกอารยธรรมถูกคลุกเคล้าเข้าไปในทะเลนั้น อยากเชี่ยวชาญกฎเกณฑ์แห่งเวลาอย่างสมบูรณ์ ต้องดำลงสู่ก้นลึกที่สุดของทะเล”
“แต่ที่นั่นแม้แต่เกราะพลังงานของยานดวงดาวก็ยังถูกกัดกร่อน” เครื่องตรวจจับของซูหว่านฉิงส่งเสียงเตือนเสียดหู “ตรวจพบกระแสปั่นป่วนแห่งกาลเวลารุนแรง เทียบเท่ากับถูกมหานวดาราระเบิดกระหน่ำพร้อมกันหมื่นดวง”