เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 318 บทเพลงไว้อาลัยแห่งสสารมืด
เมื่อแสงดาวแห่งทะเลทรายกระจกเหวค่อย ๆ จางลง หมอกม่วงดำพิลึกก็เริ่มม้วนตัวอยู่ภายนอกหน้าต่างยานดวงดาว นั่นคือชายขอบของเนบิวลาสสารมืด หนึ่งในเขตแดนลึกลับที่สุดของจักรวาล ความหนาแน่นของสสารมืดสูงลิ่ว แม้แต่แสงก็ยังถูกบิดเป็นเงาเหลือค้างรูปเกลียว
“สัญญาณเตือน! กระแสอนุภาคสสารมืดคึกคักผิดปกติ!” เสียงของนักบินปนเสียงซ่าจากกระแสไฟฟ้า “เกราะพิทักษ์สูญเสียพลังงานเร็วกว่าการบินปกติถึงสามเท่า!”
น้องสาวเกาะอยู่ที่หน้าต่างสังเกตการณ์ ปลายจมูกแทบแนบติดกระจกเย็นเฉียบ เธอเห็นในเนบิวลาลอย “เศษเสี้ยว” เรืองแสงนับไม่ถ้วน นั่นคือซากแก่นดาราที่ถูกสสารมืดกัดกร่อน บ้างเหมือนอัญมณีแตกสลาย บ้างเหมือนโซ่ตรวนพันกัน แต่ละชิ้นเปล่งแสงน้ำเงินหม่นหรือแดงเข้ม
“นั่น... แก่นดาราที่ถูก ‘ปนเปื้อน’ งั้นเหรอ?” ซูหว่านฉิงรื้อบันทึกการทดลองของหลี่เจาหมิงออกมา ปลายนิ้วหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง “คุณปู่หลี่เคยบอกว่า สสารมืดจะกลืนกินพลังงานของแก่นดารา และยังบิดเบือนจิตสำนึกของแก่นดาราด้วย หากแก่นดาราที่ถูกกลืนกินมีมากพอ อาจกำเนิด...”
“‘แก่นดารามืด’” ฮุยเยี่ยนรับคำ รอยสักเปลวเพลิงของเขาเวลานี้เปล่งประกายม่วงทมิฬ “เป้าหมายของสมาคมกัดกร่อนดาราคือสิ่งนี้ พวกมันอยากสะสมแก่นดารามืดให้มากพอ เปิด ‘หลุมดำแก่นดารา’ แล้วลากทั้งระบบดาวลงสู่ความมืด”