เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 317 ผู้พิทักษ์สุสานแห่งซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา
เมื่อยานดวงดาวลงจอดในทะเลทรายกระจกเหว ภาพนอกหน้าต่างยานก็ทำให้ทุกคนกลั้นหายใจ
นี่คือทุ่งรกร้างที่ถูกโอบล้อมด้วยสีทอง สันทรายราวกับคลื่นที่แข็งตัว เม็ดทรายทุกเม็ดเปล่งประกายระยิบระยิบ—นั่นไม่ใช่แสงธรรมดา แต่เป็นสีรุ้งที่หักเหออกมาจากเศษเสี้ยวกาลเวลา ลมกวาดพาเม็ดทรายลากเป็นเส้นทางโปร่งแสงกลางอากาศ ราวกับดาวตกที่ถูกกดให้เล่นช้า
“นี่คือทะเลทรายกระจกเหวหรือ” น้องสาวเกาะอยู่ที่หน้าต่างยาน ปลายนิ้วแนบติดกับกระจกที่เย็นเฉียบ “ขนาดลมยัง ‘เต้นรำ’ เลย”
“กาลเวลาต่างหากที่เต้นรำ” ชายชราดึงบันทึกการทดลองของหลี่เจาหมิงออกมา หน้ากระดาษเหลืองกรอบวาดแผนผังดาราที่ซับซ้อนไว้ “บันทึกของแก่นดาราหมายเลข X-7 ระบุว่าแกนกลางของทะเลทรายกระจกเหวคือ ‘ดักแด้แห่งกาลเวลา’—แก่นดาราที่ถูกกฎเกณฑ์แห่งเวลาโอบหุ้ม พลังงานของมันสามารถทำให้ทุกสิ่งรอบข้างเข้าสู่ ‘สภาวะที่แก้ไขได้’”
“แก้ไขได้หรือ” ฮุยเยี่ยนขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่า...เวลาที่นี่ถูกแก้ไขได้”
“พูดให้แม่นกว่านั้นคือ ‘การสร้างความทรงจำขึ้นใหม่’” ซูหว่านฉิงเปิดสมุดบันทึกอีกเล่ม “หลี่เจาหมิงเคยพูดว่า สิ่งที่โหดร้ายที่สุดของเวลาไม่ใช่การไหลผ่าน แต่คือการหลงลืม เขาอยากเก็บ ‘ความทรงจำ’ ไว้ให้ทุกชีวิตที่ได้รับบาดเจ็บจากแก่นดารา ภายในดักแด้แห่งกาลเวลา”
ยังไม่ทันขาดคำ เครื่องยนต์ของยานดวงดาวก็ส่งเสียงคำรนแหลมคม เข็มเวลาบนแผงควบคุมหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ระบบนำทางที่เคยเสถียรกลับแสดงอักขระขยะชุดหนึ่ง