กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 ไก่ป่าบินหนีไปแล้ว! แต่ได้ไข่ไก่ป่ามาเต็มตะกร้า
สายตาของหลินโม่ยังคงจับจ้องอยู่ที่โคนพุ่มไม้ตรงนั้นไม่วางตา
เขารออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ ชักเท้าขึ้นมาจากลำธาร เหยียบเท้าเปล่าลงบนก้อนหินโดยไม่ให้เกิดเสียงดังแม้แต่น้อย
เขาก้มตัวลงหยิบกิ่งไม้ท่อนหนาที่พิงอยู่ข้างลำต้นขึ้นมา ถือไว้ในมือแล้วลองกะน้ำหนักดู
จากนั้นเขาก็ย่อตัวลงต่ำ เดินเลียบขอบแท่นหินลงไปด้านล่าง
เขาค่อย ๆ วางฝ่าเท้าลงพื้นแล้วถ่ายน้ำหนักตามทุกย่างก้าว ระวังไม่ให้เกิดเสียงดัง
เขาเดินอ้อมเป็นวงกว้าง วนข้ามลำธารจากทางปลายน้ำแล้วค่อย ๆ ย่องเลียบขอบด้านนอกของพุ่มไม้เข้าไป