กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 น้ำอาบ! มีเสียงดังมาจากพงหญ้า
“ทำไมถึงให้พวกฉันทำงานหนักที่สุดทุกครั้งเลย?”
เสิ่นชิงฮวนพิงต้นไม้คดต้นหนึ่ง ถอดแว่นกรอบทองมาถือไว้ในมือโดยคว่ำเลนส์ลงทางหัวเข่า
เธอพูดขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงอู้อี้เจือความขุ่นเคืองที่กดไว้ไม่อยู่
“ทั้งหาน้ำ หาอาหาร เดินไกลที่สุด งานยาก ๆ ก็โยนมาให้พวกฉันหมด ทำไมกัน?”
หลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดนั้น
พวกเธอย่อมรู้ดีว่าเสิ่นชิงฮวนพูดถึงใคร
แน่นอนว่าไม่ใช่กลุ่มจี้เวยเวย เพราะงานของกลุ่มจี้เวยเวยเองก็ไม่ใช่เบาเช่นกัน