กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 เบอร์รีป่าที่ควักออกมาจากตรงนั้นก็น่ากินเหมือนกัน
น้ำทะเลขึ้นเร็วกว่าที่คิดไว้
ตอนแรกน้ำสูงแค่ข้อเท้า ไม่นานก็ท่วมถึงน่อง
น้ำทะเลเย็นเฉียบไหลเข้ารองเท้า ผ้าที่เปียกโชกแนบขาทั้งหนักทั้งเย็น
จี้เวยเวยยืนอยู่บนแนวหินที่โผล่พ้นน้ำสูงขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนี้น้ำขึ้นท่วมถึงฐานหินแล้ว
เธอก้มลงมองมือเปล่าทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วกวาดตามองสถานการณ์ฝ่ายคนอื่น ๆ ก่อนตะโกนออกมา
“น้ำขึ้นแล้ว กลับกันเถอะ”
หลายคนพากันถอยเข้าหาหาด