กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 คุณนายกู้ตัดสินใจจากไป เก็บของทะเลช่วงน้ำลงแทบไม่ได้อะไร
กู้อวิ๋นซูกอดอกยืนอยู่ที่เดิม ริมฝีปากเม้มจนซีด พูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ไม่ยอมก็ไปให้พ้น”
หลินโม่ยืดตัวขึ้นจากผนังหิน แล้วปัดฝุ่นที่ติดมือออก
“อย่ามากวนฉันนอน”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที ก้าวอย่างสบาย ๆ ก้มตัวลอดเข้าปากถ้ำแล้วหายไปในเงามืด
ใต้แสงจันทร์มองเห็นก้อนหินที่วางซ้อนกันกับเงาพุ่มไม้หน้าถ้ำ ลมกลางคืนพัดใบไม้ไม่กี่ใบให้กลิ้งไปบนพื้นสองรอบก่อนหยุดนิ่ง
กู้อวิ๋นซูยืนอยู่ที่เดิม มองปากถ้ำว่างเปล่า คอขยับเล็กน้อย