กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 ขอแค่ทำได้ฉันยอมทั้งนั้น ฉันหิวแล้ว
เธอไม่ได้อยู่บนโลกอีกต่อไปแล้ว
เธอไม่เชื่อ
เรื่องแบบนี้จะให้เชื่อได้อย่างไร
ทว่ายิ่งนึกถึงสิ่งที่ไม่สอดคล้องกันมากเท่าไร เส้นด้ายที่ขึงตึงอยู่ในใจก็ยิ่งถูกดึงจนตึงขึ้นเท่านั้น
ทุกการค้นพบใหม่ล้วนเพิ่มน้ำหนักกดทับลงไปบนนั้น
เมื่อสิ่งเหล่านั้นเพิ่มขึ้นทีละอย่าง เส้นด้ายเส้นนั้นก็ใกล้จะขาดสะบั้นเต็มที
“เป็น... เป็นไปได้ยังไง...”
น้ำเสียงของเธอตึงเครียด ฟังดูไม่เหมือนกำลังโต้แย้งหลินโม่ แต่เหมือนกำลังพยายามโน้มน้าวตัวเองมากกว่า
“เรือสำราญแค่แล่นอยู่ในเส้นทางใกล้ชายฝั่ง...”