กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 แสงไฟ! แค่ได้กลิ่นคาวปลาก็ตาเป็นประกาย
ซูหว่านชิงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืน
"มีแสง! ตรงนั้นมีแสง!"
เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เขย่งปลายเท้ามองไปทางนั้น น้ำเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
“เป็นหน่วยกู้ภัยหรือเปล่า? ทีมกู้ภัยมาตามหาเราใช่ไหม? มีคนมาแล้วใช่ไหม?”
หลินจือเซี่ยลุกขึ้นตามมา กำมือทั้งสองข้างแน่น ดวงตาจับจ้องแสงสีเหลืองอุ่นจาง ๆ ตรงกลางป่าไม่กะพริบ ริมฝีปากเม้มแน่น
เสิ่นโย่วฉู่ยืดตัวนั่งตรงจากอ้อมกอดแม่ จับแขนเสื้อกู้อวิ๋นซูไว้ แล้วถามเสียงเบาอย่างมีความหวัง
"แม่ มีคนมาตามหาเราหรือเปล่า?"