กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 การพักแรมริมชายหาดยามค่ำคืน และแผนการสำหรับวันรุ่งขึ้น
ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงสั้น ๆ ผืนหาดทรายทั้งหมดก็ถูกความมืดมิดอันหนาทึบเข้าโอบล้อมจนมิด
ลมทะเลเค็มคาวพัดโหมกระหน่ำมาจากผิวน้ำ ปะทะผิวหนังจนรู้สึกเย็นยะเยือกบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก
ผู้หญิงทั้งสิบเจ็ดคนขยับเบียดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ต่างอิงแอบแนบชิดเพื่ออาศัยไออุ่นจากกันและกัน
อากาศร้อนอบอ้าวในช่วงกลางวันมลายหายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้หลงเหลือเพียงลมทะเลเย็นเยียบที่คอยพัดแทรกเข้ามาตามคอเสื้อและปลายแขนเสื้อไม่หยุดหย่อน
หลายคนอดตัวสั่นสะท้านไม่ได้ ท่อนแขนลุกชันเป็นตุ่มหนังไก่ละเอียดยิบ
“หนาวจังเลย รู้อย่างนี้เมื่อกี้หยิบผ้าห่มมาเผื่ออีกผืนก็ดีหรอก”