เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ทุกคนสติแตกเมื่อรู้ว่าต้องค้างแรมที่นี่ จึงพร้อมใจกันยกให้อดีตทหารหญิงขึ้นเป็นผู้นำ
ทันทีที่สิ้นเสียง กลุ่มคนก็แตกฮือขึ้นมาทันที
“อะไรนะ ค้างคืนเหรอ ในที่กันดารแบบนี้เนี่ยนะ”
“ไม่จริงน่า! แล้วหน่วยกู้ภัยล่ะ เรื่องใหญ่ขนาดเรือสำราญหายสาบสูญทั้งลำ จะไม่มีคนมาช่วยได้ยังไง!”
“พรุ่งนี้ฉันยังมีงานที่ต้องรีบไปถ่ายอีกนะ... คราวนี้จบเห่กันหมดแล้ว...”
“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่! ฉันจะกลับบ้าน! ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
เสียงบ่นโวยวายดังระงมขึ้นไม่ขาดสาย จี้เวยเวยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงยืนมองพวกเธอระบายอารมณ์ออกมาเงียบ ๆ
เธอรู้ดีว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ การปล่อยให้พวกเธอได้ระบายความอัดอั้นออกมาเสียบ้างกลับเป็นเรื่องที่ดีกว่า
กระทั่งเสียงโวยวายค่อย ๆ ซาลง เธอจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบมั่นคง
“ฉันรู้ว่าทุกคนทำใจยอมรับได้ยาก แต่ความจริงก็คือความจริง”