ตอนที่ 220 เช่นนี้ ดียิ่ง.

ในที่สุดหลี่อู่ก็เหนื่อยล้าจนสิ้นเรี่ยวแรงอย่างแท้จริง แววตาเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส

ลู่ฉือจุมพิตนาง ประคองร่างนางไว้ในอ้อมอกเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้า วันนี้ในใจเขาแท้จริงแล้วก็มีความเสียดายอยู่บ้าง บัดนี้ได้กอดคนไว้ บัดนี้ได้กอดคนไว้ ความเสียดายเหล่านั้นพลันมลายหายสิ้นไป ถูกแทนที่ด้วยความทะนุถนอมรักใคร่และเปรมปรีดิ์

ลู่ฉือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“หลี่อู่…”

“เจ้างดงามยิ่งนัก”

หวานล้ำเหลือเกิน

หลี่อู่ฟังคำเอ่ยชมของลู่ฉือแล้ว ในใจก็พึงพอใจ ขยับกายเล็กน้อยในอ้อมอกอันร้อนรุ่มของบุรุษ แล้วหลับตาผล็อยหลับไป

ลู่ฉือไปตักน้ำมา เช็ดล้างทำความสะอาดให้นางอย่างระมัดระวัง ใช้ผ้านวมห่อหุ้มกาย แล้วอุ้มนางไปยังตั่งเตียงสะอาดอีกฝั่ง ด้านบนนั้นเขาได้วางถุงน้ำร้อนเตรียมไว้แล้ว ย่อมไม่ทำให้นางต้องหนาวเหน็บ

ทั้งสองคนล้วนยังเยาว์วัย เพิ่งเคยลิ้มลองรสเสน่หา ย่อมไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้ ฤดูกาลเดิมทีก็เป็นเหมันต์ เหลวไหลกันถึงเพียงนี้ หลี่อู่ย่อมบอบบางกว่าเขา สุดท้ายจึงต้องไอเย็นจนจับไข้

ลู่ฉือปวดใจยิ่งนักจึงเคี่ยวยาสมุนไพรให้นาง