กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูหมิงหย่วนกำลังตั้งอกตั้งใจฝึกคัดอักษร ได้ยินเช่นนั้น พู่กันและน้ำหมึกก็มิได้หยุดชะงัก เอ่ยถามด้วยความกังขา “เจ้าหมายถึงหวังจิ้งจือผู้นั้นหรือ เขาไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้วรึ”
เสิ่นอวี้เวยส่ายหน้า เอ่ยอย่างจนใจ “ไม่ใช่ ห่างจากพวกเราไปข้างหน้าอีกครึ่งลี้ ประตูใหญ่เคลือบชาดตรงท้ายตรอกนั่นต่างหาก”
ซูหมิงหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถาม “ท้ายตรอกส่วนใหญ่เป็นพวกข้าราชการชั้นผู้น้อยกับพ่อค้ามิใช่หรือ เคยมีประตูใหญ่เคลือบชาดตั้งแต่เมื่อใดกัน”
“ข้าว่าตาเฒ่าอย่างเจ้าเถิด ยามปกติบอกให้เจ้าออกไปข้างนอกบ้าง เจ้าก็เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องทั้งวัน วันหน้าเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงมาเยี่ยมเยียน เจ้ามิต้องขายหน้าหรอกหรือ”