กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยังนับว่าดี ยาสมุนไพรเทียบนั้นพอกลืนลงไป พิษไข้ของหลี่อู่ก็ลดลงจริง ๆ เพียงแต่คนยังคงหมดสติไม่ฟื้น
ลู่ฉืออุ้มนางกลับไป
ลู่ฉือเช่าเกวียนเทียมวัวมาจากในหมู่บ้าน เจ้านายของเกวียนเทียมวัวก็ตามพวกเขามาที่อำเภอด้วยเช่นกัน ยามที่คนทั้งสามเดินทางกลับ ชายฉกรรจ์ผู้นั้นก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เรื่องนี้มันเป็นอย่างไรกันรึ”
ลู่ฉือส่ายหน้า “มิเป็นไรแล้ว”
ลู่ฉืออุ้มนางไว้ ให้นางหันหน้าเข้าหาตัวโอบไว้ในอ้อมอก ตบหลังนางเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็ก ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว
ผู้ใดจะรู้ว่าพอถึงยามค่ำคืน พิษไข้ของหลี่อู่ก็กลับมากำเริบอีกครั้ง
“หลี่อู่...”
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้
ในใจของลู่ฉือตื่นตระหนกยิ่งนัก นึกถึงจุดชีพจรที่ท่านแม่เคยกดให้ยามที่เขาตัวร้อนตอนเด็ก ๆ ลู่ฉือจึงตัดสินใจลองดู