เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่อู่พยักหน้า เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดรึ วันนั้นเถ้าแก่ร้านที่มาคุยการค้ากับข้าไม่ได้แซ่สวี่หรอกหรือ เถ้าแก่สวี่บอกกับข้าเองว่าเขาแซ่สวี่นะ”
วันนั้นย่อมแน่นอนว่าลู่หานเจิงไม่ได้บอกนางว่าแซ่อะไรกัน ถึงอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดอยู่ในเหตุการณ์ นางจะแต่งเรื่องมั่วขึ้นมาแล้วจะเป็นอย่างไรเล่า
ริมฝีปากที่ทาจนแดงสดของหลิ่วหลัวเหนียงคลี่ยิ้ม แสร้งทำจริตมารยาใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะ “ไอ้หยา คงเป็นเถ้าแก่สวี่มาคุยกับเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ เป็นข้ารับใช้จำสับสนไปเอง นึกว่าเถ้าแก่ลู่มาคุยกับภรรยาเสียอีก”
หลี่อู่ยิ้มพลางกล่าว “ผู้ดูแลกิจการในหอหลัวเหนียงมีมิน้อย จำสับสนไปบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา”
“เฮ้อ ล้วนเป็นพวกไม่ได้ความทั้งนั้น ระยะนี้เถ้าแก่สวี่มัวแต่วุ่นวายกับเรื่องนอกหอ ทั้งวันไม่เห็นแม้แต่เงาคน เขายังติดค้างส่วนแบ่งของข้ารับใช้อยู่เลย”
“หากวันใดภรรยาพบเขาเข้า ต้องส่งคนมาบอกข้ารับใช้นะเจ้าคะ”