ตอนที่ 150 ร่องรอย

หลี่อู่พยักหน้า ขอเพียงไม่กระทบกระเทือนบาดแผลตรงเอวของเขา ย่อมปล่อยให้เขาจูบได้ตามใจชอบ

ลู่ฉือยกยิ้มมุมปาก ในแววตาไหวระริกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เอ่ยเสียงแหบพร่า “เช่นนั้นประเดี๋ยวอาอู่ห้ามโกรธข้านะ ยอมให้ทุบตี ยอมให้ด่าว่า แต่ห้ามไม่สนใจข้าเด็ดขาด”

หลี่อู่แปลกใจ เขาเพียงจูบนางเท่านั้น นางจะมีปราณชีวิตได้อย่างไร

ลู่ฉือก้มหน้าลงมาจูบแล้ว รอยแดงเป็นสายทอดตัวลงต่ำตามผิวขาวดุจกระเบื้องเคลือบ หลี่อู่จากที่โอบไหล่ลู่ฉือไว้ในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นใช้สองแขนยันไว้บนโต๊ะ ทว่าจุมพิตนั้นกลับยังคงเลื่อนต่ำลงไปอีก

“ลู่โจวอี๋... อย่า...”

เสียงท้ายของหญิงสาวเพี้ยนจนไม่เป็นสำเนียง ม่านหมอกน้ำตาก็พลันเอ่อคลอขึ้นในดวงตา

ลู่ฉือแนบริมฝีปากจูบนางไว้