กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ประจวบเหมาะเวลานี้ หวังเจิ้งมาส่งสาร กล่าวว่าเสนาบดีกรมอาญามาเยือนถึงประตูจวน
ลู่ฉือลอบถอนหายใจ เอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยินไปถามผู้อื่นดูได้ว่ารู้จักอักษรนี้หรือไม่ หากจำได้แล้ว ค่อยมาบอกกล่าวแก่สามีผู้นี้”
ลู่ฉือหมุนกายจากไป
หลี่อู่มองแผ่นหลังของเขา แล้วมองดูอักษรบนแผ่นกระดาษ อดสงสัยมิได้ ลู่ฉือจำไม่ออกจริงหรือ
นี่มิได้อ่านว่า “มู่” หรอกหรือ
หลี่อู่อดนึกถึงอักษรตัวนั้นที่ลู่ฉือเพิ่งสอนนางอ่านเมื่อครู่มิได้ จึงหลุดขำพรืด โง่งม ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
เจ้าคนโง่ลู่โจวอี๋
หลี่อู่ยังคงเก็บลายอักษรอัปลักษณ์พิลึกนั้นไว้ นานทีปีหนจะมีวันที่ลู่ฉือทำตัวโง่งมเช่นนี้
ภายหลัง ลู่ฉือยังเคยมาถามนาง
“ถามความมาได้หรือยัง อักษรนั้นอ่านว่าอะไรกัน”