ตอนที่ 119 น้ำในแม่น้ำวสันต์อุ่นแล้ว ถึงเวลากลับบ้าน

ลู่ฉือแค่นเสียงเย็น กล่าวต่อไปว่า “เป็นลู่ผู้นี้ตาไร้แววเองที่ประเมินเจ้าสูงเกินไป สนามรบมิใช่ที่ที่คนอย่างเจ้าจะไปได้”

“เอาชีวิตสหายเบื้องล่างมาปกป้องจิตใจกระหายชัยชนะอันน่าเวทนาของตนเอง หากไปสนามรบ ก็มีแต่จะทำร้ายชายชาตรีดี ๆ ให้ตายตกมากขึ้น เจ้าไม่คู่ควรหรอก”

สือจางเดิมทีเพิ่งจะไม่ยินยอมอยู่บ้าง ยามนี้ถูกลู่ฉือกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ใส่จนใบหน้าเขียวคล้ำ

เขาอาศัยอะไรกันมาตัดสินว่าตนมิใช่ทหารหาญที่ดี ตนมิได้หนีทัพยามศึก ตนก็คือทหารที่ดีคนหนึ่ง

สือจางมองดูท่าทางสับสนงุนงงของเหล่าสหายเบื้องล่าง เรี่ยวแรงพลันมลายหายไปในพริบตา ถูกแล้ว เป็นความผิดของเขาเอง