ตอนที่ 41 มองคนขาเป๋ตาเป็นมันได้อย่างไร

หลี่อู่ส่ายหน้า ไม่แน่ว่าหลิวเหมิ่งอาจจะแค่รู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูก หลี่อู่มือเท้าคล่องแคล่วยิ่งนัก ประเดี๋ยวเดียวก็ทำกับข้าวเสร็จแล้ว จึงยกเข้าไปในห้องด้านใน

อันที่จริงนางอยากจะกินข้าวที่ลานเรือนมากกว่า อย่างไรเสียก็ยังมิได้แต่งงาน การอยู่ตามลำพังกับบุรุษที่ไม่ค่อยคุ้นเคยย่อมไม่เหมาะสมอยู่บ้าง ทว่าลานเรือนตากแดดมาทั้งวัน จึงร้อนอบอ้าวเหลือทน

ดวงตาของหลี่อู่จับจ้องอยู่ที่โต๊ะ ไม่อยากเงยหน้าขึ้นเท่าใดนัก หากเงยหน้าขึ้นก็จะต้องสบตากับหลิวเหมิ่ง นางถูกจ้องมองจนรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจอยู่บ้าง คนผู้นี้ไฉนจึงเอาแต่จ้องมองตนเองอยู่ได้

หลี่อู่เงยหน้าขึ้นมองหลิวเหมิ่ง แย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า “พี่หลิวเหมิ่งกินกับข้าวสิ ไม่ถูกปากหรือ ไม่เห็นท่านลงตะเกียบเลย”

“ถูกปาก อร่อยมาก ฝีมือของเจ้าดียิ่งกว่าท่านแม่ของข้าเสียอีก”