ตอนที่ 42 เหตุใดยังไม่ร้อนใจตายไปเสีย

ปี้ซานเอ่ยเกลี้ยกล่อมต่อ “เฮ้อ เจ้าไม่รู้อะไร คนขาเป๋ผู้นั้นเป็นปัญญาชน หลี่อู่รังเกียจว่าน้องชายข้าไร้อนาคต สู้คนขาเป๋ไม่ได้ ถึงได้ไปพัวพันกับคนขาเป๋นั่น”

“สองสามวันก่อน ทั้งสองยังออกไปด้วยกันทั้งคืนไม่ยอมกลับ อ้างว่าไปรักษาโรค เจ้าลองว่ามาสิ โรคอะไรกันต้องให้คนไม่เกี่ยวข้องกันสองคนไปรักษาร่วมกัน”

หลิวเหมิ่งเชื่อไปแล้วกว่าครึ่งใจ โทสะลุกโชนในอก “ข้าจะไปถามหลี่อู่ให้รู้เรื่อง”

ลู่โก่วเห็นหลิวเหมิ่งเดินดุ่ม ๆ มุ่งหน้าไปทางบ้านหลี่อู่ด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อครู่พวกเขาลอยแพแต่งเรื่องขึ้นมาทั้งสิ้น หากไปถามเช่นนี้มิเปิดโปงหรอกหรือ จึงถามอย่างลนลาน “พี่ จะทำอย่างไรดี”