กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่อู่ค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง คนผู้นี้ช่างไม่รู้ดีชั่วเสียจริง หากมิใช่เพราะช่วยเขาแกะผ้าพันแผล ผู้ใดจะอยากนั่งบนพื้นกัน เย็นจะตายอยู่แล้ว ทว่าเรี่ยวแรงกลับมหาศาลนัก
ผ้าสีขาวที่เหลือลู่ฉือมิได้ให้หลี่อู่ลงมือ เขาจัดการแกะออกอย่างคล่องแคล่วด้วยตนเอง อย่างไรเสียป้าหวังก็แกะไปเกือบหมดแล้ว
หลี่อู่อยู่ด้านข้างมองดูบาดแผลที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง บริเวณที่เน่าเปื่อยบางแห่งคล้ายจะมองเห็นกระดูก แค่มองก็เจ็บแทนแล้ว นางจึงไม่ถือสาท่าทีของเขาอีก เอ่ยถามด้วยความกังวลว่า “เจ็บหรือไม่”
ลู่ฉือ : ...
“พูดจาไร้สาระ”
หลี่อู่ : ...
ลู่ฉือเห็นหลี่อู่เบะปาก ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนัก “ปวด”