ตอนที่ 30 เจ้าเป็นห่วงข้า

ลู่ฉือได้สติ จึงดึงชายเสื้อคลุมมาคลุมปิดบาดแผลไว้ “หากกลัวก็อย่ามองเลย ไม่มีอะไรกันดอก ประเดี๋ยวแผลก็ตกสะเก็ดแล้ว”

วาจานี้ฟังแล้วชวนให้หัวใจปวดร้าวอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับสุนัขจรจัดที่บาดเจ็บ เฝ้ารอคอยความเวทนาจากผู้คนอยู่ข้างทาง ทว่ารอคอยเนิ่นนานเกินไป เจ็บจนชาชิน จนกลายเป็นความคุ้นเคย และไม่มีผู้ใดยอมเสียสละความหวังดีมาทิ้งขว้างใส่ร่างพวกมัน สุดท้ายจึงทำได้เพียงซ่อนบาดแผลเอาไว้ แล้วเลียแผลรักษาตนเอง

หลี่อู่กัดฟันถลึงตาใส่เขา “ไอ้สารเลว ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ ซ่อนไว้แล้วมันจะหายดีได้หรืออย่างไร”

ยังดีที่นางขึ้นเขาไปเก็บหญ้าสมุนไพรมาบ้าง มีชนิดที่ช่วยห้ามเลือด จึงให้ป้าหวังช่วยแกะผ้าพันแผลให้ลู่ฉือ ส่วนตนเองเดินไปหยิบสมุนไพรที่ห้องข้าง ๆ หญ้าสมุนไพรพวกนี้ต้องตำให้แหลกแล้วนำมาพอกที่บาดแผล